Spoken word en muziek

Jawel. Vandaag heb ik ontdekt dat een flink deel van de letterlijk honderden elektronische schetsen die ik de afgelopen 20 jaar heb gefabriceerd perfect geschikt is om poëzie op voor te dragen. Nu is het alleen nog een kwestie van het zoeken van de juiste sfeer bij elk gedicht om daarmee een mooie liveshow in elkaar te draaien.

Ik ben altijd al gek geweest op deze schetsjes, vaak zelfs meer dan op sommige uitgewerkte en uitgebrachte songs. Ze bezitten een bepaalde rauwheid en echtheid. Het enige probleem was altijd dat ik niet wist wat ik ermee aan moest. Ik heb een tijdje gespeeld met het idee om ze als een los album uit te brengen. Acts als Boards of Canada hebben tenslotte al bewezen dat zoiets kan werken, hoewel zij hun ‘vignettes’ wel altijd afwisselden met een aantal langere tracks. Hoe het ook zij, het is een heerlijk gevoel om te beseffen dat de schetsen eindelijk een eigen plekje zullen krijgen en dat ik ze niet alleen heb gemaakt om voor eeuwig in mijn computer te bivakkeren.

Deze ‘herontdekking’ past toevalligerwijs perfect binnen het Ademwolken-concept, waarin ik allerlei teksten heb gebruikt die waren geschreven op memobriefjes die al sinds 20 jaar door mijn huis zwerven. Vaak zeggen mensen dat het gezond is om dingen weg te gooien. Dit bewijst maar weer dat je wel voorzichtig moet zijn met wát je dan precies opruimt.

“Wie wat bewaart, die heeft wat.”

2017-09-27T15:23:54+00:00