Tij

Dagen vliegen in een constante toestand van angstaanjagende vluchtigheid voorbij en laten de belever beven. Hij is bang zijn doelen niet te bereiken en onder dode lijnen te bezwijken. Hij zwelgt in zelfmedelijden en gaat gebukt onder moeilijke tijden, want dat zijn het: TIJDEN. Ze verstrijken, langzaam voor het oog doch snel voor de ziel, laten zijn doelen loos blijken en zijn hoop nihil. Hij omarmt zijn treurig lot en verdrinkt in een diepe onmacht tot de dag komt dat hij opkijkt naar de maan en lacht. Want vers is de herinnering aan dat vriendelijk vers:
“Maar ik wacht op kracht, want kracht is nodig om het tij te keren, om lief te hebben en het leven te leren.”

2017-06-24T09:58:48+00:00